تاب رفتن و نرفتن
برای تو که به بلندای افق هستی
و همیشه آرامی و آرام و آرام...
.
.
.
دیگر نه دلی برای ماندن دارم
و نه دلیلی برای نرفتن!
می دانم
بر عبث می کوبم با پای پیاده!
در این سنگلاخ بی فرجام
... آه که چه دور شده ام از خود
آغوشت را باز کن
می خواهم بخوابم....
۱/شهریور/هشتاد و هشت
+ نوشته شده در یکشنبه یکم شهریور 1388ساعت 11:15 قبل از ظهر توسط محمد ایزدستا
|
