از پارســــوا تا مســجد ســـلیمان
بر طبق اقوال نویسندگان متقدم کوهستانهای این سرزمین از دورترین ازمنه تاریخ پیوسته جایگاه نژادی از انسان های جنگجو و اسرار آمیز بوده که علیه اقتدار مادها ستیزه گری کرده اند و اسکندر و بعد از او آنتنیگونوس در مرزهای باختری با دره ها و موانع غیر منتظره و دشمنی سر سخت این اقوا م مواجه شده اند.
با این همه زمانی که بقایای شهرهای کهن و دیگر یادبودهای عهد قدیم از لرستان گرفته تا مسجدسلیمان و ایذه و چهار محال بختیاری نظری بیفکنیم و به جاده های کوهستانی و مناظر به جا مانده پیشینیان بنگریم به این نتیجه میرسیم که زمانی این قسمت از کره خاکی به درجه ای از تمدن بسیار بالاتر از آنچه اکنون داراست دست یافته بود ، اما تاریخ در این گونه مواقع مسکوت است یا آنچه میگوید کافی نیست و اطلاعات مفیدی به ما نمی دهد تا دست از روایات محلی شسته وبتوانیم قضاوت کنیم . اما دست کم اکنون می دانیم که باید در این سرزمین المائید باستان را بجوئیم سرزمینی که به گفته دیودوروس سیلکو لوس عیلامیان معبد های غنی را به آناهیتا هدیه میدادند و اگر به کتیبه های باستانی نگاهی کنیم تمدنی را مشاهده خواهیم کرد که که در هیچ جای دیگری نمونه ان را نمی توان یافت .
مجموعه ای از قبایل مادی از جمله پاسارگادی ها پس از اقامت در اورانو –در نزدیکی دریاچه ارومیه فعلی- در منطقه ای به نام پارسوا و سرانجام در مناطق جنوب به نام پارسوماش و انشان سکنی گزیدند.
در سال815 قبل از میلاد هندو ایرانیان از پارسوا در مغرب دریاچه ارومیه بسوی دره های زاگرس در نزدیکی عیلا م آنزان میهن تازه ای یافتند ، انان به یاد سرزمینی که ان را ترک گفته بودند سرزمین تازه خود را پارسوماش –پارساماش- نام نهادند .
پیشوای این فوم در سال 700 ق.م هخامنش بود که بعد ها پادشاهان پارسی وی را نیای بزرگ خویش خواندند و نام وی را بر دودمان خود نهادند .
فرمانروای آشور در کتیبه خو گفته که پارسوا و آنزان از دشمنان من بودند که در جنگها علیه وی با هم دیگر متحد می شدند ،
بعدها -چیش پش - پسر وجانشین هخامنش دو لت خویش را تا نواحی شمال شرقی پارسوماش گسترش داده و این سرزمین ها به توسعه خویش ادامه داده و محتملا در زمان کورش انشان و پارسوماش دریک پادشاهی متحد بوده اند .
ازدیگر نام های که به این سرزمین اطلاق میگردید طلغر میباشد .
پارسوماش در منابع یونانی به نام –پرســید- آمده است ، لازم به ذکر است که آتش این شهر تا زمان هارون الرشید روشن بوده که بعد از سلطه اعراب ،ایرانیان برای نگهداری آنچه از گذشته برایشان ارجمند بوده نام این محل را مسجد سلیمان نهادند که تا کنون نیز به این نام خوانده میشود.
با این همه زمانی که بقایای شهرهای کهن و دیگر یادبودهای عهد قدیم از لرستان گرفته تا مسجدسلیمان و ایذه و چهار محال بختیاری نظری بیفکنیم و به جاده های کوهستانی و مناظر به جا مانده پیشینیان بنگریم به این نتیجه میرسیم که زمانی این قسمت از کره خاکی به درجه ای از تمدن بسیار بالاتر از آنچه اکنون داراست دست یافته بود ، اما تاریخ در این گونه مواقع مسکوت است یا آنچه میگوید کافی نیست و اطلاعات مفیدی به ما نمی دهد تا دست از روایات محلی شسته وبتوانیم قضاوت کنیم . اما دست کم اکنون می دانیم که باید در این سرزمین المائید باستان را بجوئیم سرزمینی که به گفته دیودوروس سیلکو لوس عیلامیان معبد های غنی را به آناهیتا هدیه میدادند و اگر به کتیبه های باستانی نگاهی کنیم تمدنی را مشاهده خواهیم کرد که که در هیچ جای دیگری نمونه ان را نمی توان یافت .
مجموعه ای از قبایل مادی از جمله پاسارگادی ها پس از اقامت در اورانو –در نزدیکی دریاچه ارومیه فعلی- در منطقه ای به نام پارسوا و سرانجام در مناطق جنوب به نام پارسوماش و انشان سکنی گزیدند.
در سال815 قبل از میلاد هندو ایرانیان از پارسوا در مغرب دریاچه ارومیه بسوی دره های زاگرس در نزدیکی عیلا م آنزان میهن تازه ای یافتند ، انان به یاد سرزمینی که ان را ترک گفته بودند سرزمین تازه خود را پارسوماش –پارساماش- نام نهادند .
پیشوای این فوم در سال 700 ق.م هخامنش بود که بعد ها پادشاهان پارسی وی را نیای بزرگ خویش خواندند و نام وی را بر دودمان خود نهادند .
فرمانروای آشور در کتیبه خو گفته که پارسوا و آنزان از دشمنان من بودند که در جنگها علیه وی با هم دیگر متحد می شدند ،
بعدها -چیش پش - پسر وجانشین هخامنش دو لت خویش را تا نواحی شمال شرقی پارسوماش گسترش داده و این سرزمین ها به توسعه خویش ادامه داده و محتملا در زمان کورش انشان و پارسوماش دریک پادشاهی متحد بوده اند .
ازدیگر نام های که به این سرزمین اطلاق میگردید طلغر میباشد .
پارسوماش در منابع یونانی به نام –پرســید- آمده است ، لازم به ذکر است که آتش این شهر تا زمان هارون الرشید روشن بوده که بعد از سلطه اعراب ،ایرانیان برای نگهداری آنچه از گذشته برایشان ارجمند بوده نام این محل را مسجد سلیمان نهادند که تا کنون نیز به این نام خوانده میشود.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 8:45 بعد از ظهر توسط محمد ایزدستا
|
